Harici Medya mesken sahipliğinde İstanbul’da düzenlenen “Soykırımdan Filistin Devleti’nin İnşasına” başlıklı milletlerarası konferans, dünyanın dört bir yanından siyasetçilerin, akademisyenlerin ve insan hakları savunucularının iştirakiyle ağır ilgi gördü. Konferansta bilhassa Batı’nın Filistin siyasetindeki ikili standartlara ve Gazze’de süren insani trajediye dikkat çekildi.
Bu oturumlarda kelam alan eski Almanya Federal Meclisi üyesi Zaklin Nastic, Almanya’nın tarihi sorumluluk telaffuzunu eleştirerek ülkesinin İsrail’e verdiği şartsız dayanağın Gazze’deki yıkımı derinleştirdiğini tabir etti. Basın özgürlüğünden milletlerarası hukuka kadar pek çok başlıkta sert tenkitler yönelten Nastic, Almanya’nın tavrını “tarihin istismarı” olarak niteledi.
İşte, eski Almanya Federal Meclisi üyesi Zaklin Nastic’in konuşmasının tam metni:
Saygıdeğer Bayanlar ve Baylar,
Ne kadar enteresan bir zamandayız ki, yalnızca milletlerarası bir konferansta özgürce, eşit formda ve direkt mağdurların kendileriyle orada olanlar hakkında konuşabilmek için evvel Almanya ve AB’yi terk etmek zorunda kalıyorum,. Ne yazık ki Almanya’da bu mümkün değil.
Almanya Auschwitz’ten sonra yemin etti: “Bir daha asla”. Bir daha asla savaş, bir daha asla faşizm, bir daha asla devlet tarafından organize edilmiş kitlesel katliam.
Bu yalnızca bir yemin değil, yalnızca tarihimizin bir modülü değil, birebir vakitte bizim tarihî ve ahlaki sorumluluğumuzdur.
İkinci Dünya Savaşı’nın kabahatlerine bir reaksiyon olarak İnsan Hakları Üniversal Bildirgesi ortaya çıktı. Gayesi, tüm insanların onuru, özgürlüğü ve hakları için üniversal bir temel oluşturmak ve bunları savunmak, böylelikle bu çeşit kabahatlerin bir daha tekrarlanmamasını sağlamaktı.
Ve tekrar de tam da Almanya’da bu kelamın bozulduğunu, hatta ihanete uğradığını görüyoruz.
Silah sevkiyatları ve siyasi dayanakla, Almanya Federal Hükümeti ve evvelki hükümet, Gazze’deki soykırıma kabahat ortağı olmaktadır.
“Bir daha asla” denildi, bir daha asla – lakin kim için?
1945’ten sonraki sorumluluğumuz açıktı: Yahudi ömrünü korumak, Holokost mağdurlarıyla dayanışma, kozmik insan hakları için uğraş.
Bugün ise bu sorumluluk berbata kullanılmakta – kör tarafgirliğin mazereti olarak, savaş, mevt, yıkım ve sürgünün münasebeti olarak.
“İsrail’e şartsız destek” – bu, 7 Ekim 2023’ten beri resmi paroladır.
Koşulsuz demek açıkça şu manaya geliyor:
Kaç bomba Gazze’nin üzerine düşerse düşsün, fark etmez.
Kaç saf çocuk ölürse ölsün, fark etmez.
Kaç insan açlıktan ölür ve hayatını kaybederse kaybetsin, fark etmez.
Almanya, Gazze’de 62.000’den fazla insan öldürülürken İsrail’e silah tedarik ediyor. Milyonlarca insanın acısı sessizce göz gerisi ediliyor, küçümseniyor ve hatta yasal müdafaa olarak gösteriliyor.
Saygıdeğer bayanlar ve baylar,
Bu, tarihî sorumluluğun sözü değildir.
Bu, tarihin istismarıdır ve son derece utanç vericidir.
Auschwitz bize insanlığın kozmik olması gerektiğini öğretmeliydi.
Alman tarihi bizi, Filistinlilerin var olma hakkını İsrail’inkiyle tıpkı halde savunmaya mecbur kılıyor.
2019’dan bu yana Almanya, İsrail’e bir milyar avronun üzerinde silah teslim etti. 7 Ekim’den bu yana, silah ihracatı kısa mühlet içinde İsrail’e on katına çıktı.
Ancak Milletlerarası Ceza Mahkemesi, Almanya’nın Gazze’deki soykırımdan ötürü mümkün cezai sorumluluğuna dikkat çektiğinde, periyodun Ampel hükümeti sevkiyatların bir kısmını durdurdu.
İnsaniyet nedeniyle değil. Mağdurların sorumluluğunu üstlenmek için değil. Yalnızca kendisi hesap vermek zorunda kalma dehşetiyle.
Ama kim eylemsizce seyrediyorsa, kim siyasi takviye veriyorsa ve kim silah sağlıyorsa, o da cürüm ortağı olur.
İnsan hakları örgütleri çoktan haklı olarak apartheid, etnik paklık ve soykırımdan kelam ediyor.
Uluslararası mahkemeler zati cezai sorumluluğu incelemektedir.
Almanya hükümeti ise tam aykırısını yapıyor:
Eleştirileri engelliyor, eleştirel kurum ve bireyleri itibarsızlaştırıyor ve kamuoyu tartışmalarını bastırıyor.
İsrail’in savaş siyasetine yönelik tenkitler sistematik olarak damgalanıyor:
Filistinli gazeteciler işlerini kaybediyor, Nan Goldin üzere sanatkarlara yasak getiriliyor.
7 Ekim’den sonraki birinci aylarda Filistin yanlısı şovlar kısmen yasaklandı ve Filistin atkısının takılması sıkı biçimde kısıtlandı. Göstericiler, Filistin yanlısı aksiyonlarda polis tarafından hastanelik edilene kadar dövüldü.
Sosyal medyadaki içerikler filtreleniyor. TikTok, X ve Instagram’dan Filistin yanlısı sesler kayboluyor.
Her Filistin yanlısı ses refleks olarak antisemitik damgası yiyor – bu da tabir ve toplanma özgürlüğünün büyük ölçüde kısıtlanmasıyla birlikte geliyor.
Sınır Tanımayan Gazeteciler uyarıyor: Almanya’daki gazeteciler, bilhassa göçmen geçmişine sahip olanlar, Ortadoğu haberleri yüzünden nefret, tehdit ve şiddet yaşıyor.
Redaksiyonlar baskı uyguluyor, mevzular yumuşatılıyor – birçok kişi oto-sansüre başvuruyor.
Kısa mühlet evvel genç bir medya aktivistinin mükafatı, Adolf-Grimme Dostları Derneği tarafından geri alındı.
Kötü basından korkulduğu için; ona yöneltilen suçlama ise: Antisemitizm.
Bu yalnızca mağdurları değil, genel olarak basın özgürlüğünü de tehlikeye atıyor.
2019’da Alman Federal Meclisi’nde alınan BDS kararından bu yana, kamu kurumları – yani kentler, belediyeler, üniversiteler yahut kültür kurumları – Filistin yanlısı yahut BDS’ye yakın görülen tertiplere fon ve platform sağlamamaya çağrılıyor.
Siyasi olarak bu karar, Filistin hakkında özgürce konuşulamaması için muazzam bir baskı yarattı.
Almanya’daki Yahudi sesler, Netanyahu’nun ırkçı siyasetini eleştirdiklerinde, “Kendinden nefret eden Yahudiler” olarak damgalanıyor.
“Tarihî sorumluluk” söylemi, hakikate karşı, bir soykırıma karşı bir silaha dönüştürülüyor.
O devirde bir Federal Meclis üyesi olarak, hem insan hakları hem de savunma siyasetleri bağlamında, Filistin hakkındaki tartışmaların ne kadar ikili standartlarla şekillendiğine şahit oldum.
İsrail’in var olma hakkını teyit eden birisi, neredeyse birebir açıklıkla Filistinlilerin var olma hakkını lisana getiremez ve talep edemezdi.
Gazze’nin yıllardır dünyanın en büyük açık hava hapishanesi olduğunu ya da Filistinlilerin – ister Gazze’de ister Batı Şeria’da olsun – bir apartheid rejimi altında yaşadığını açıkça söylemek, tabu olmuştur ve olmaya devam etmektedir.
Aynı vakitte Alman hükümetleri hiçbir vakit İsrail’in genişleme siyasetini, Büyük İsrail gayesini, Siyonizmi ve Filistin topraklarının giderek artan işgalini nitekim sorgulamamıştır.
Tüm bunlar, saygıdeğer bayanlar ve baylar, söz özgürlüğü, basın özgürlüğü, milletlerarası hukuk ve insan hakları konusunda öbür ülkelere parmak sallamayı seven bir ülkede yaşanıyor.
Sol Parti’li siyasetçi ve Almanya Federal Meclisi Lider Yardımcısı Bodo Ramelow, yakın vakitte bir röportajda kendisine Gazze’den fotoğraflar gönderildiğini söyledi – öldürülmüş çocukların fotoğrafları.
Ama bu vahşetlere karşı empati göstermek yahut bağlamını ele almak yerine, o kişi İsrail’in işlediği vahşetleri sadece şu kelamlara indirgedi: “şu Hamas saçmalığı.”
Bu, Gazze’deki gerçeğin vahim bir formda daraltıldığını ve Almanya’daki sol parti yelpazesinde bile tek taraflı tavır alındığını gösteriyor.
Baerbock, Yeşiller ve silah sevkiyatları! Sessizce GAZZE’ye!
Şansölye Friedrich Merz, İsrail’in “bizim için kirli işi yaptığını” açıkladı.
Saygıdeğer bayanlar ve baylar,
bu kelamlar yalnızca bir tabir değildir – açık bir itiraftır:
Almanya hükümeti tarafsız değildir, kendisini Filistin halkına karşı bir yok etme savaşı yürüten saldırganın yanına koymaktadır.
Anayasa’nın 26. unsuru açıktır: Atak savaşları ve bunların desteklenmesi Almanya’da yasaktır.
Ama Almanya, Gazze’deki savaşı desteklemekte ve böylelikle savaşın cürüm ortağı olarak hukuk devleti ve insan hakları konusundaki inandırıcılığını çoktan yitirmiş bulunmaktadır.
Kendini “değerlere dayalı bir demokrasi” olarak sahneliyorlar.
Ama şayet “bir daha asla” yalnızca İsrailliler için geçerliyse, Filistinliler için geçerli değilse, bu kıymetler nelerdir?
Alman tarihi bizi kozmik insanlığı savunmaya mecbur kılar – seçici değil, fırsatçı hiç değil.
Sorumluluk ciddiye alınıyorsa, hayat korunur, savaş önlenir, insan hakları savunulur.
Bu nedenle İsrail’e tüm silah sevkiyatlarının hakikaten durdurulması gerekiyor – yalnızca sevkiyat müsaadelerinin durdurulması değil.
Filistin’in hükümran bir devlet olarak tanınması – İsrail’in var olma hakkı kadar bağlayıcıdır.
Uluslararası Ceza Mahkemesi’nin güçlendirilmesi gereklidir, bu hem İsrail’e karşı hem de mümkün bir Alman iştirakine karşı soruşturma yürütse bile.
Saygıdeğer bayanlar ve baylar,
bugün burada sorumluluk talep etmek için bulunuyoruz – Gazze’deki beşerler için, onların acıları çok sık görünmez kılındı, hatta on yıllar boyunca o denli kaldı.
Birçok Batılı siyasetçi öteki devletleri otokrasi olarak damgalarken ve onlara insan hakları ihlalleri atfederken, kendilerini kelamda “Batı değerleriyle” süsleyen birçok devlette Filistinli ve Filistin yanlısı seslerin sistematik baskısı sansürleniyor ve itibarsızlaştırılıyor. Bu basitçe ikiyüzlülüktür.
Batı Şeria’daki işgal sürüyor, yerleşim inşası genişletiliyor, sürgün ve Büyük İsrail hayalleri Filistinlilerin topraklarını daha da yok ediyor – ve bütün bunların hiçbiri Alman tarafından açık bir kınamaya, Federal Meclis kararlarına ya da önemli siyasi yaptırımlara yol açmadı.
“Bir daha asla” yalnızca dün için geçerli değildir.
Bugün için geçerlidir.
Gazze için geçerlidir.
Bunu unutan herkes – ahlaken, siyaseten ve tarihi olarak – kabahat ortağı olur.
Hiç kimse daha sonra “Biz bilmiyorduk” diyemez.
